exe

sample พวงกุญแจ ขายในงานcapsule3pile

posted on 17 Jul 2010 00:10 by kirigasouretsu in fanart

วันนี้มาอัพไวไปไวจ้า งานเยอะ~~~~~~~

 แต่ยังไงจะพยายามทำให้ทัน ตอนนี้ลงสีปกโดอยู่จ้า

 โฮ้!! ชื่อโดมาแล้วล่ะเธอว์!!!!!

circle: Dog Blue Tail @งานcapsule3pile

 

K-on! fanbook โต๊ะน้ำชากับชามข้าว!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

..............................................................

 

<<มาแต่ชื่อเรอะ หา

 

 

 

 

 

 

 

เอาแซมเปิ้ลพวงกุญแจมาประดับจ้ะ กำลังตัดอย่างเมามันอยู่(ฮา)

 

 

อันนี้วาดไว้2ปีแล้ว เอามาปริ้นขายใหม่(ฮา) EXEcutional กานดา วิศนะ และ เจ้าเป็ด=w=~














.........................................................

 

 

 และด้วยความโฮกส่วนตัวของคนวาด.........

 

 

เรามีของแถมมมมมมมมมมมมมมมม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

<< เดี๋ยวแจกให้สำหรับคนที่ซื้อไปเป็นคู่ค่ะ มีด้ายแดงให้ด้วยนะเออ กร๊ากกกกกกกกกก

<<มีมิโอะxริทสึ ยูอิxมิโอะ ยูอิxอาสึสะ

 

ออกจะสงสารหนูมุกิอยู่...พอดีเค้าไม่ได้วาดซาวาโกะเซนเซย์อ้ะ

 

 

 

 

จบเห่......

อาจจะมีโปสการ์ดโทโฮ ตามมา(ถ้าทำทัน)

 

 

 

 

 

ช่วงนี้ก็มีอะไรแบบนี้ในชีวิตเหมือนกันแหะ- -"""""

 

 

เลื่อนลอยเล็กน้อย...เดี๋ยวก็หายจ้าาา กร๊ากกกกกกกก

 

 

เดี๋ยวปกเสร็จ มาอัพอีกทีค่ะ...หลังสอบเสร็จ<<มันอู้อ่านหนังสือมาอัพ!!!!!!!!!!!!

 

EXEcutional[temperature rise]fan fiction viriyaxmajcha

posted on 03 Dec 2008 21:59 by kirigasouretsu

ดีค่า~ ใกล้สอบแล้วววว ยังไม่ได้อ่านอะไรเลย งานสังคมวาดการ์ตูนก็ไม่เสร็จ งานแนะแนวรายงานก็ม่ายเสร็จ โอ้วววว ชีวิตนี้จะมีอะไรเสร็จมั้ยเนี่ยยยย?????

ขนาดใกล้สอบยังมีใจจะไปดูหนังกันอีกอะ เรื่องทไวไล เนี่ยเห็นอยากดูกันจัง [เรื่องอะไรฟระไม่รู้จักอะ] โอ๊ย อยากดู20 century boys

มีเรื่องบ่นเยอะเลย ปัญหาเรื่องเพื่อนที่ยังแก้ไม่ตก จะลืมก็ทำไม่ได้ ทั้งที่เคยบอกว่าจะอยู่เคียงข้างเป็นเพื่อนกันตลอดไป ไอ้คนเอาแต่ใจเอ๊ย ชั้นเกลียด........แกไม่ลงจริงๆนั่นแหละ =_= แล้วก็ดีใจด้วยยย ที่สิ่งสำคัญของแกกลับมาแล้ว จะบอกเอาไว้เลยว่า อยากจะเกลียดชั้น ชั้นไม่ว่า เพราะยังไงแกก็ไม่คิดจะยกโทษให้ชั้นอยู่แล้วนี่....แต่ถึงหยั่งงั้น แกก็ยังสำคัญกับเราอยู่ดี.....

ส่วนพวกที่เหลือก็ เอาใจช่วยให้สอบกลางภาคให้ได้ดีๆเน่อ ชั้นไม่เอา3.44แล้วเฟร้ยยย ถ้าเจ๊นั่นไม่ได้งอนก็ดีไป- -

......................................................................................................................................................

ฟิค EXEcutional yuri วิริยาxมัจฉา!!! เตือนแร้วนะๆ

วิริยาเป็นเมะ ใครรับไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ไม่เรทค่ะขอบอก

กรุณาอย่าเอาไปโพสโดยไม่ได้รับอนุญาตนะก๊ะ จะเป็นพระคุณอย่างสูง

อ้อ! ส้วนไอ้ข้างบน ^ ถ้าไม่เข้าใจก็อย่าใส่ใจเลยนะก๊ะ ถือเป็นความวิตกจริตโดยไม่ได้เจตนาของเจ้าของblogก็แล้วกันนะ

ติชมฟิคได้จ้า~

 

fiction:EXEcutional temperature rise

rate:no rate

ผู้แต่ง:KiRiGa

ประมาณนี้อ่ะนะ ยังไง ถ้าจะเอาไปก็บอกกันก่อน แล้วcreditให้ดวยนะก๊ะ ขอบคุณก่ะ

แล้วเจอกันเอนทรี่หน้า ยังไม่ได้อัพกีฬาสีเลยอะ ช่างมันเต๊อะ.... 

 

Temperature rise

 

ทำไมถึงไม่เคยเข้าใจฉันบ้างเลยนะ มัจฉา

 

ณ โรงเรียนรวมมิตรประชาทันฑ์ โรงเรียนที่รวมเหล่าผู้เล่นเกมนีโอยูนิเวิร์ส ที่มีทั้งไอ้เกรียนหัวชมพู่ ไอ้เป็ดผี น้องนางหัวกระเซิง และอื่นๆอีกมากมาย

และในห้องเรียนห้องม.2/x

เด็กสาวผมทองนั่งอยู่ริมหน้าต่าง เธอเหม่อมองก้อนเมฆแต่ละก้อนที่ลอยผ่านไปภายใต้ท้องฟ้ายามรุ่งอรุณ

สายตาที่ทอดยาวออกไปอย่างไร้จุดหมาย และสีหน้าที่ดูเหมือนว่าจะกำลังคิดถึงเรื่องต่างๆมากมาย

 

อรุณสวัสดิ์ วิริยา เสียงทักทายที่คุ้นเคย ดังมาจากทางประตูห้องเรียน

หือ? อะไรล่ะมัจฉา เด็กสาวตอบด้วยเสียงห้วนๆ

เป็นอะไรไปน่ะ เมื่อเช้าก็ออกมาก่อน ไม่ยอมรอกันเลย

ฉันก็แค่ขี้เกียจรอเท่านั้นแหละ วิริยาพูดโดยไม่หันกลับมามองมัจฉา 

วิวิริยา นี่เธอโกรธอะไรฉันใช่มั้ยเนี่ย แล้วเธอโกรธอะไรฉันงั้นเหรอ?...

 

เด็กสาวคิด แต่ไม่ทันได้พูดออกไป เสียงกริ่งของโรงเรียนก็ดังขึ้น

ถะถ้างั้น ตอนเย็นเจอกันนะมัจฉาวิ่งจากไป แต่วิริยาก็ยังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง

 ท้องฟ้าเจ้าเองก็ดูเศร้าเหมือนกันนะ   

หลังเลิกเรียน ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้สัก2-3.. ท้องฟ้าจะยังสดใสอยู่ แต่ตอนนี้กลับมืดครื้มอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ  แล้วฝนก็เริ่มตก หนักขึ้น หนักขึ้น จน…[ฝนเม็ดใหญ่เท่าขี้ช้าง!!!!!]

 

นักเรียนม.ต้นที่เพิ่งเลิกเรียน บางคนที่มีร่มก็แบ่งๆกันใช้ บางคนก็วิ่งผ่าห่าฝนไปแบบไม่คิดชีวิต

หากแต่ยังมีน้องนางนางหนึ่ง….

ชิลืมเอาร่มมาจริงๆเหรอเนี่ย?เด็กสาวผมทองบ่นกับตัวเอง เธอลืมเอาร่มมาจนได้ทั้งๆที่นี่ก็เข้าหน้าฝนมาตั้งนานแล้ว

     วิริยามองซ้ายแลขวาราวกับว่าอาจจะเจอร่มที่คนเผลอทิ้งเอาไว้อยู่แถวนั้น เพราะนักเรียนก็ทยอยกลับกันจนเกือบหมดแล้ว ทันใดนั้นเธอก็เหลือบไปเห็นเด็กสาวผมสั้นยืนถือร่มอยู่

 

มัจฉา…” วิริยาเรียกชื่อของเธอออกมาโดยไปได้ตั้งใจ แล้วก็รีบเดินเข้าไปหา ทั้งๆที่เมื่อเช้ายังหงุดหงิดอยู่แท้ๆ แต่ทันทีที่ได้เจอกลับรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก

ทันใดนั้นเด็กก็มีเด็กหนุ่มหัวสีชมพูเดินตรงมาที่มัจฉา เมื่อทั้งคู่ได้เจอกัน ก็พูดคุยกันอย่างสนิทสนม

อะ….กานดานี่นา…” ทำไมล่ะ? ทำไมกานดาถึงได้ ไม่เห็นเข้าใจเลย

คำถามมากมาย พรั่งพรูออกมาเต็มไปหมด แต่ไม่มีคำตอบใดที่จะทำให้สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า คือการเข้าใจผิดได้เลย 

มัจฉาเองก็ไม่ได้ยินเสียงที่วิริยาเรียกจึงเดินออกไปกับกานดาโดยที่ไม่ได้สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย

 

ภาพของมัจฉาคนที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอ เดินจากไปโดยไม่เห็นหัวกันแบบนี้ มันทำให้ความรู้สึกหงุดหงิดทวีคูณความรุนแรง   อีกทั้งใบหน้าของทั้งสองคนที่ดูยิ้มแย้มสนิทสนมนั่นล่ะ มันอะไรกัน 

เหมือนถูกทิ้ง……